Elephant (2003), bir okulun sıradan akışını izliyormuş hissi verir. Koridorlar uzar, adımlar yankılanır, kamera kimseyi acele ettirmez. Film neyi izlemen gerektiğini söylemez; müzikle yönlendirmez, dramatik işaretler koymaz. Her şey olması gerektiği kadar sakindir. Gus Van Sant, şiddeti bir patlama anı olarak değil, öncesindeki boşluk olarak ele alır. Karakterlerin hayatları açıklanmaz, nedenler netleşmez. Çünkü film, “neden oldu?” sorusundan çok, “nasıl bu kadar normal görünebildi?” sorusuyla ilgilenir. Gerçek bir olayı birebir anlatmaz ama tanıdık bir sessizliği yüzüne bırakır. İzledikten sonra akılda kalan şey sahneler değil, o huzursuzluk olur.