İzmir'in bir kasabasında yaşayan ve aslen Girit göçmeni olan bu ailenin öyküsü, öncelikle 10 yaşındaki Ozan'ın gözünden anlatılıyor bize. Artık bazı şeylere aklı ermeye başlayan Ozan, çevrelerindeki birçok kişi tarafından "gavur" olarak görülmelerini, arkalarından konuşulmasını gururuna yediremiyor. Ozan, "beyaz Türkler"in eğitim ve toplumsal düzeninin içinde büyüyor çünkü (Çağan Irmak'ın filmlerinde en sık karşımıza çıkan temalardan biri şüphesiz). Ailesinden koptuğu, okulda veya arkadaşlarıyla geçirdiği her an o sistemin, o dilin içinde. Gayrimüslimlerin evlerinin camlarını taşlayarak indiren çocukları teşvik eden, hatta (kendilerine sorsanız muhakkak masumane, art niyetsiz şekillerde) kızlarını taciz etmeye bile yönlendiren bir zihniyet bu. Irkçılık o kadar yerleşmiş ki o zihniyete, kullandıkları dilin bile farkında değiller çoğu zaman. Tabii, bazen de tam tersine farkındalar.
Ailesi geleneklerini yaşatmaya çalıştıkça ya da eski günleri yad ettikçe, onlara kafa tutmaya ve "Biz Türk'üz, gavur değiliz!" diye isyan etmeye başlıyor dolayısıyla küçük çocuk. Burada filmin diğer merkezi olan Mehmet Bey, yani Ozan'ın dedesi devreye giriyor. Torununun, geçmişte yaşadıkları acıları idrak etmesi için çaba gösteriyor. Ayrıca onu hoşgörülü bir insan olmaya yönlendiriyor. Dedemin İnsanları Ozan'ın olgunlaşma hikayesiyle birlikte, Mehmet Bey'in henüz yedi yaşındayken koparıldığı memleketine özlemini ve 12 Eylül darbesiyle beraber ülkede değişen ortamı anlatıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder